PROF. DR HAB. INŻ. KRYSTYNA PAWŁOWSKA


Od 1969 r. pracuje na Politechnice Krakowskiej, obecnie w Instytucie Architektury Krajobrazu[1]. Doktoryzowała się na PK w 1979, tamże habilitowała w 1997. Od 2011 jest profesorem tytularnym. W latach 1997–1998 równolegle pracowała w Miejskiej Pracowni Planowania Przestrzennego w Warszawie, a w 1998–2000 na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Obecnie wykłada na Politechnice Krakowskiej architekturę krajobrazu oraz geografię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jej praca dydaktyczna dotyczy przedmiotów projektowych z zakresu architektury krajobrazu oraz partycypacji społecznej w gospodarce przestrzennej. Jej wkładem w rozwój uczelni krakowskich jest udział w tworzeniu Instytutu Spraw Publicznych na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJoraz współorganizowanie kierunku Architektura Krajobrazu na Wydziale Architektury PK. Pawłowska współpracowała z ośrodkami naukowymi we Francji, Słowacji, Wielkiej Brytanii i Chorwacji. W latach 2007-10 jako profesor wizytujący i polski kierownik polsko-japońskiego projektu badawczego, współpracowała z Osaka City University i Chiba University w Tokio. Była założycielką i przez 10 lat prezesem Stowarzyszenia Miłośników Witraży Ars Vitrea Polona. Jest członkiem Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków i Miejsc Historycznych (ICOMOS), wchodzi w skład zarządu Komisji Krajobrazu Kulturowego Polskiego Towarzystwa Geograficznego oraz jest członkiem Komisji Urbanistyki i Architektury Oddziału PAN w Krakowie.

PUBLIKACJE

Pawłowska jest autorką ok. 150 publikacji naukowych i 7 książek. W początkowym okresie jej prace koncentrowały się wokół zagadnień architektury krajobrazu, w tym różnych form jego ochrony i kształtowania. Była m.in. głównym projektantem Żywieckiego Parku Krajobrazowego, który został założony w 1986. Kolejnym przedmiotem jej zainteresowań była idea swojskości w architekturze, która była tematem jej rozprawy habilitacyjnej (2001). Począwszy od 2000 r. podstawowym kierunkiem jej pracy jest tworzenie polskiego modelu partycypacji społecznej w gospodarce przestrzennej. Temu tematowi poświęciła liczne publikacje, w tym książkę pt. Przeciwdziałanie konfliktom wokół ochrony i kształtowania krajobrazu (2008) oraz prowadzony przez nią projekt badawczy zakończony publikacją zbiorową pt. Zanim wybuchnie konflikt (2010). Ponadto dla nowopowstającego kierunku Architektury Krajobrazu opracowała oryginalny program dydaktyczny przedmiotów humanistycznych, zintegrowanych z projektowaniem (przedmioty: Percepcja krajobrazu, Komunikacja społeczna, Zarządzanie krajobrazem). Największe zrealizowane osiągnięcia projektowe Pawłowskiej to: Park Dębnicki w Krakowie (jako główny projektant, 2002) oraz Park na Wzgórzu Zamkowym w Będzinie (2013)[2]. Projektuje też witraże, w tym serię 10 witraży w XIX-wiecznym kościele św. Rocha w Osieku.